Er zijn mensen die een soort ingebouwde aanraakdrang hebben. Alsof hun handen een eigen leven leiden en voortdurend op zoek zijn naar iets nieuws om te verkennen. Jij staat rustig je leven te leiden, en ineens zit er iemand aan je. Zonder waarschuwing. Zonder toestemming. Zonder enige vorm van sociale rem.

De supermarkt en de nodige andere winkels blijken een onuitputtelijke bron van menselijk leed en komedie. Om dit te voorkomen, bestel ik meestal bij de PicNic, maar die heeft regelmatig iets niet op voorraad of leveren helemaal niet door logistieke problemen... Er zit dus niets anders op dan toch zelf nog maar even richting supermarkt te gaan.

Wie heeft er niet een jeugdtrauma… eh, jeugdsentiment aan Nibb-it rings? Serieus. Dat was geen snack, dat was een lifestyle. Generaties zijn grootgebracht met het culinaire hoogstandje dat je op je vinger kon schuiven en vervolgens in slow motion op kon eten. Haute cuisine, maar dan oranje en geel met poeder.

Welkom in het heiligdom van de woning. We spenderen er gemiddeld zo’n drie jaar van ons leven: de toilet. Toch is het de meest ondergewaardeerde plek in huis. De wc is de enige plek waar je legaal opgesloten mag zitten, waar we de beste ideeën krijgen, even ontsnappen aan de kinderen, email en social media checken, maar eigenlijk gewoon je high score bij Candy Crush probeert te verbeteren. Het is ons kantoor, onze bibliotheek en ons vluchtelingenkamp in één. Nergens liggen frustratie en fascinatie zo dicht bij elkaar als op onze porseleinen troon.

We werken inmiddels al zo lang met Teams dat iedereen inmiddels is vergeten hoe echte vergaderingen eigenlijk ooit waren. Niet dat dat erg is — Teams heeft er vooral nieuwe, unieke momenten bijgebracht waar niemand expliciet om vroeg, maar die toch dagelijks plaatsvinden.

Print onderstaand overzicht uit en hang het op je koelkast of werkplek als dagelijkse reminder!

Jaren geleden haalden we een Google Home in huis. Het was liefde op het eerste gezicht. Zo handig, je kan allerlei dingen aan hem vragen of commando’s geven en dan voert hij ze uit.

Heb je het al gehoord? De Schijf van Vijf is veranderd. Opnieuw. En als ik zo een beetje om mij heen lees en hoor (en mopper), is niet iedereen daar juichend enthousiast over. Zeg maar gerust: er is collectief gehuild boven een boterham met hummus.

Gisteren was mijn zus op de koffie. Gezellig natuurlijk, maar toen de cafeïne eenmaal door mijn aderen gierde, kreeg ik een vlaag van verstandsverbijstering: ik wilde zomerkleding scoren.

Ik dacht dat mijn relatie met PostNL niet slechter kon. Zoals jullie weten, is deze vergelijkbaar met een slecht huwelijk: veel beloftes, weinig actie en ik ben degene die altijd maar bij de brievenbus zit te wachten. Maar wat ik van de week in de nieuwsbrief van Kassa las? Dat was geen huwelijkscrisis meer...

Sommigen hebben een persoonlijke trainer, anderen een vaste kapper. Ik? Ik heb een persoonlijke nicotine-consulent van PostNL. Althans, zo voelt het. Onlangs deelde ik op Facebook al een voorproefje van mijn avonturen met 'De Rokende Koerier', maar het verhaal kreeg een staartje waar zelfs een chatbot van in de war raakt. Pak de popcorn (zonder tabaksmaak) er maar bij!

Leven met diabetes betekent dat je er altijd mee bezig bent. Ook ’s nachts, ook als je moe bent, ook op dagen dat je eigenlijk nergens zin in hebt. Meten, rekenen, nadenken, corrigeren. Dat kost energie. En soms… is die energie gewoon op.